خبر بد

امشب از ایران زنگ زدند. بعد از آن بغضی غیر قابل تفسیر گلویم را میفشارد، احساس خفگی میکنم فقط با نوشیدن آب این چند کلمه را فقط برای خودم مینویسم،چرا که الان نمیدانم چه کنم. اطلاع دادند که که دختر عمویم که فقط بیست وهشت سال داشت در اثر سکته مغزی و با وجودی که حامله هم بوده بعد از چند روز بستری بودن در بیمارستانی در گذشته است. از او یک دختر دو ساله به جا مانده است. نمیدانم برای مادرش متاسف باشم که بایستی نوه اش را در غیاب دخترش بزرگ کند یا برای شوهرش که یار زندگی اش را از دست داده یا برای برادرانش که کوچکترین عضو خانواده شان یعنی همان خواهر کوچولو را دیگر نخواهند دید. تمام تصاویری که از او در تمام آن سالها دارم مرتب در ذهنم تکرار میشوند. فقط از خودم میپرسم آخر چرا ؟ چطور یهو؟ گفتند که امروز چهلمش هم برگزار شده و تمام این مدت نمیخواستند مرا ناراحت کنند تا اینکه بالاخره گفتند. قبلا هم از اینگونه خبرها شنیده بودم زمانی که عزیزی ما را ترک میکند. نمیدانم چرا در این غربت کذائی اینگونه خبرها تاثیر مضاعف میگذارد و از آنجا که آدم در پروسه عزاداری یا خاکسپاری شرکت ندارد لذا همیشه بصورت یک تراژدی غیرقابل باور در ذهن و وجود آدم می ماند و هرگز قابل باور نخواهد بود از معدود مراسمی که من به آن باور دارم همین مراسم عزاداریست البته نه بصورت ضیافتهای آنچنانی یا کولی بازیهائی که بعضی بصورت تظاهرات ارائه میدهند، بلکه منظورم جنبه روانشناسی آن است که بعد از گذراندن مراحل مختلف آن باعث میشود بازماندگان به ادامه حیات توجه کنند . وقتی به کسی چنین خبری میدهند، با توجه به نزدیکی عاطفیش با متوفی اول دچار مرحله شوک یا عدم پذیرش میشود . دومین مرحله پذیرش این واقعه است که طبیعتا مدتی طول میکشد . سومین مرحله هم برخورد و کار کردن ذهنی با این مسئله است که این هم مدتی بطول میکشد ودر افراد مختلف هر کدام از این زمانها متفاوت است . حال بایستی به افراد این فرصت داده شود که با سلیقه خودشان با این واقعه برخورد کنند . بعضی با موسیقی عزاداری میکنند بعضی با سکوت و یا حتی با خنده یا رقص و هیچ کسی این صلاحیت را ندارد که رفتار دیگری را زیر سئوال ببرد چون نمیداند که او در چه مرحله ایست و از آدم شوکه شده هر رفتاری سر میزند. نمیدانم چرا صحبتم به اینجا کشیده شد ولی کمی احساس سبکی میکنم، شاید این هم نوع متفاوتی از عزاداریست؟