تولد

خیلی از زوجها یا زن و شوهرها به نظر من زود بچه دار میشن . اوائل زندگی مشترک تمام توجه و هم وغم دو طرف متوجه همدیگه است . خونه مرتبه ، غذای دلخواه به موقع آماده است ، سکس هم همیشه براست . دو نفر میشینن به حرفهای هم و اتفاقات روزانهِ هم بدقت گوش میکنند . خلاصه اصل ماه عسله . ولی به محض اینکه بچه دار میشن زندگیشون کن فیکون میشه . یه نوزاد به بیست و چهار ساعت توجه و مراقبت احتیاج داره . اگه هم دل درد یا کولیک داشته باشه که دیگه غوز بالا غوز ! خواب رو از پدر و مادر سلب میکنه البته معمولا مادر . خلاصه این مهمان کوچولو بلائی سر این زوج میاره که خیلی از زوجها رو طبق آمار دچار یه بحران جدی میکنه وخیلی از طلاقها رو عامل میشه . مردها هم که اکثرا لوس ونازپرورده و اون شرایط اولیه رو طلب میکنند بدون اینکه متوجه باشن که این زن بدبخت تا صبح احتمالا بیداری کشیده و دیگه رمق سرویس دادن به تو گنده بک رو نداره ! گو اینکه بعضی خانمها هم بعد از بچه دار شدن دیگه یادشون میره که یه موقع شوهری داشتن وطوری میرن تو رل مادری که دیگه محل سگ به شوهره نمیذارن! البته من خودم که دو تا بچه دارم صادقانه بگم که هرگز نتونستم به اندازه خانمم به بچه ها سرویس بدم ولی حداقل سعی کردم که بار اضافه هم براش نباشم و توقعی هم ازش نداشته باشم ودر حد توانم هم کمکش کنم وگرنه این بحرانها رو پشت سر نمیتونستیم بذاریم . البته مهمه که زن و شوهر از حال همدیگه هم غافل نشن و به محض دست دادن فرصت، زندگی مشترک رو واسه هم شیرین کنند . البته بچه ها واقعا شیرینی و میوه زندگی اند. منتها منظورم از این مطلب اینه که بهتره واسه بچه دار شدن عجله نکرد یا حداقل آگاهانه وارداین مرحله از زندگی شد . تازه خود مسئله تربیت کردن هم کلی اطلاعات و صبر و شکیبائی میخواد . اینجا وقتی که آدم مثلا یه ویدئو یا یه دستگاه برقی میخره یه کتاب اندازه جنگ و صلح هم روش میذارن که به انواع زبانها نحوه استفاده از دستگاه رو توضیح داده . بعضی وقتها پیش خودم فکر میکنم که کاش با بچه یه دفترچه اش هم می اومد که آدم مستاصل نشه و بدونه چه جوری باهاش برخورد بکنه